- Page 3

  • Het achterwerk van mijn dochter (2)

    xchtrwrk.jpg

     

    Goedenavond,

    Het rode boekje van An en Klaas. Het mag gezien zijn, het moet gelezen worden. Ik zal u kort uitleggen waarom.

    De columns komen uit Vacature, een blad dat elke week zeer gul is met up-to-date informatie over carrières, bonussen, jobtrends en hoe je als manager best onder de mensen komt. Dus moest het boek een hoofdkussenboekje worden. Als u bij het woord “hoofdkussen” denkt aan rust, kalmte en sereniteit… een wijs en troostend woord voor het slapengaan, dan kent u An Olaerts niet goed.

    Het is dan ook een boek dat je met de nodige omzichtigheid een plaats geeft op je nachtkastje. Managers met een al te groot ego steken het zelfs best in de nachtkastlade, want voor je het weet heeft je bedgenote of bedgenoot het te pakken en ligt die je in je eigen lakens uit te lachen. An zet ze graag te kakken, de – en ik heb begrepen dat het woord hier vooral in overdrachtelijke zin is gebezigd – de ‘dikke heren’ al dan niet van stand.

     Achterwerk valt op door zijn lieflijke vormgeving en de tot de verbeelding sprekende titel. Schattig! Maar vergis u niet. Het is de gremlin onder de hoofdkussenboekjes. Het is de tijdbom op uw nachtkastje. En niet eens een tikkende tijdbom, die fatsoenlijk het tijdsverloop aangeeft, de dreiging in de verf zet en je nog een kans geeft. Neen, het is een achterbaks boek dat stil ligt op het nachtkastje, tot het op een goede nacht uw haar in brand steekt. Dat komt omdat de ene column de andere niet is. Want je kunt columns schrijven als katten die ’s avonds op je schoot komen spinnen. Daar doet An niet aan. An Olaerts schrijft colums als nijdige jonge hondjes die in je kuiten bijten.

    An werkt, An schrijft over werk, An schrijft over alles wat van ver of dicht met werk te maken heeft. Dat van haar, dat van u. Je steekt er dus ook wat van op. Ik heb zo veel bijgeleerd over solliciteren dat het me speet dat ik al werk had. Maar: is het allemaal wel waar?

    Neen. Het is allemaal gelogen, verdraaid of verzonnen. Hier en daar staat iets dat waar is. Dat is An dan vergeten. Het geeft niks. Dat neemt niet weg, An, dat 500 euro vragen voor uw kapotgetypte laptop er inderdaad echt wel serieus over is.

    Ik ben hier vanavond vooral om u allemaal te waarschuwen. Een gewaarschuwd man is er twee waard, en om An Olaerts weerwerk te bieden is dat echt wel het absolute minimum. Haar foto moet worden verspreid en goed zichtbaar aangebracht in treinwagons, wachtzalen en praatcafés. Want weet dat, als u An ergens ziet, dat zij u zeker en vast al minstens een kwartier eerder in de smiezen had. En vraag u niet af of u in die tijd misschien iets zou hebben gezegd of gedaan waardoor u wel eens het mikpunt van spot zou kunnen worden, ooit. Wees gerust: dat deed u.

    Ze fileert u, ze haalt u onderuit en ze zet u in uw hemd. En gelukkig maar. Dat alles doet zij in haar geheel eigen onnavolgbare stijl. Ze zet de taal de ene keer naar haar hand, en de andere keer een hak. Ze gebruikt woorden van nu, woorden van vroeger, woorden van hier en ginder en zelfs stomverbaasde woorden die nog niet eens weten dat het woorden zijn.

    Het antwoord op de vraag ‘Wilt ge voor ons eens een column schrijven’ is bij An immers nooit gewoon ja. De ene keer is het een column pur sang. De andere keer is het poëzie die zich in proza heeft vermomd. Dan weer is het een sprookjesachtig verhaal waar allerlei creaturen in voorkomen, die je in ieder geval niet op elke werkvloer verwacht. De lieveheersbeestjes die bedreven zijn in consultancy, de kleurrijke artiesten die de dienst uitmaken bij Circus Zakdoek, en hier en daar een worm die niet voldoet aan de verwachtingen… Nu zullen ze het daar bij Vacature wel al gewoon zijn, maar ik kan me zo de situatie op de eindredactie voorstellen na pakweg zeven of negen columns. De vers aangeleverde tekst wordt geforward en gedeeld, koppen worden bij elkaar gestoken, twijfels uitgesproken, vragen gesteld. Is dat hier niet meer een sprookje dan een column? Is het niet een beetje raar? En dan de durvers: “Zouden we haar eens bellen?” Ze heeft dat niet graag, maar toch. Gelukkig maar hebben ze het daar bij Vacature op tijd doorgekregen, dat je An maar beter haar zin kunt laten doen. Het heeft allemaal wel een reden, allemaal wel een doel, en terwijl je wacht tot je het snapt, is het op zijn minst al mooi om lezen.

    Ik weet waarover ik spreek. Ik heb ook geprobeerd om An te briefen. Dat is altijd een heel aparte ervaring. An instructies geven, dat kan, maar het is en blijft een heikele kwestie. Je vertelt haar dan waarover het stuk moet gaan, welke foto’s er bij komen, welke invalshoek interessant lijkt, welk soort artikel het best zou worden, tout court. Telkens maakt An ijverig notities, knikt ze afwisselend instemmend en beleefd, en zegt ze dat ze op tijd zal proberen te zijn. Een paar dagen voor de deadline mailt ze dan dat het erg druk is en dat ze waarschijnlijk te laat zal zijn, maar dat is maar om er de spanning in te houden. Want op de afgesproken dag zit dan keurig op tijd het artikel in de mailbox. En dan lees je het, als steeds, met stijgend genoegen, om dan te besluiten dat An haar notities alleen maar uit vriendelijkheid mee naar huis had genomen. Dat het absoluut niet het stuk is geworden dat je hebt gevraagd, maar wél 100% het stuk dat je wilde krijgen.

     Met dit boekje is het precies zo gelopen, denk ik. Eigenlijk is het geen bundel colums, maar een pittige en geestige urban novel waarin we allemaal een rol of een bijrol krijgen. Of zeg maar graphic novel, want het wordt stilaan tijd dat ik Klaas Verplancke bij de werkzaamheden betrek. Ik ken Klaas niet zo goed maar ik weet dat hij een fijn mens is. Misschien ligt het aan de goedheid die zijn naam al doet vermoeden. Telkens als Klaas mailt of belt, voel ik de neiging om een schoen met een wortel bij de schoorsteen te zetten van pure dankbaarheid. Ik denk dat ik er ook wat potloden in zou steken, want de gedachte dat Klaas ooit zonder tekengerief zou komen te zitten is te erg voor woorden. Net als An geeft hij hier vorm aan een merkwaardige mengeling van liefde en leedvermaak, humor en ontroering. Het is, dames en heren, een bijzonder leuk boek geworden. Het maakt een beter mens van elk van u. En als u dat niet gelooft, dan maakt An u wel iets anders wijs. Alleen daarom al, zou ik het toch maar eens proberen.

    Dank u.

    (Rede uitgesproken door Geert Stadeus bij de boekvoorstelling van Achterwerk)

    Categories: Berichten 0 commentaren
  • Relaties zijn te dicht

    vlinders.jpg

    Relaties zijn te dicht,

    alleen maakt het vrij wel,

    de liefde tederlicht,

    het liefst een beetje fel.

    Foto: Commons.Wikimedia.Org

    0 commentaren