• De overeenkomst van Joachim Stiller en Wendy Van Wanten

    lampo1.jpg

    Net nu dat de klassieker van Hubert Lampo in een nieuw jasje kat wandelt, duikt Joachim Stiller weer op.

    Tja, riedel, raddel, roddel. Magisch of tragisch realisme? Verbindingen met een hogere of lagere werkelijkheid? Wie leeft van de show, flaneert in de boulevardpers: gezien en afzien.

    Dat Wendy van Wanten weet, springt ook in de Iris Vanden(k)kerckhove. In haar auto-claxon-biografie “Kijk eens diep in mijn bogen” foetert ze niet over de komst van Joachim Stiller, maar haar gaan naar of de retraite bij Joachim Stiller, daar eerder misschien een ladygiller. Ondertussen overkomst stringent verslenst!

    Scherven die blijkbaar blijven snijden en voor de buitenwereld nu als een puzzel in elkaar vallen. Door de loslippigeid van een zoon over het jongste halfbroertje. Of was het zoontje dat komt om zijn loontje?

    Als Joachim, de doorkluchtige hoogheid, dan nog een prinsenkoekje krijgt van eigen deeg, is het koninlijke bloot weer ontkroond.

    Of is dit allemaal fictie? Of een sprookje? Narrenkapje en de brol. 

  • Gas geven in Maastricht

    220px-Minckeleers1.JPG

    Jan Pieter Minckeleers staat parmantig op de Markt van Maastricht. Weliswaar als standbeeld en tot voor kort had hij een eeuwige vlam, maar die hebben ze afgenomen. Dat aanroken was ook niet alles.

    JPM is de ontdekker van het lichtgas en de uitvinder van de gasverlichting en toch hebben ze hem al een beetje achteruit gezet, in de schaduw geplaatst, naar de Boschstraat.

    In Maastricht schijnt een stelregel: wat niet vooruitgaat, houdt het stil. Zogezegd met wiet al aan de grenzen. Maar niet kierewiet.

    Wij zijn de Belzen met de gas-boetes, die op het platte land trekken op nodenvervolging. Gelijk Jan Pieter Mickeleers gas kon geven, kan hij misschien de gas-boetes oplossen. Een rede(n)vaart naar Maastricht. Daar is meer an dan uit. 

  • Eerst leven dan spelen

    marcel.jpg

    1920-2013

    De Duitse literatuurpaus, Marcel Reich-Ranicki, die auteurs de boekenjas uitveegde.

    Hij sloot zijn levensgeschiedenis af met een blikoog naar zijn vrouw Teofila en een ongekunsteld woord van Hugo von Hofmannsthal:

    "Is een droom, kan niet werkelijk zijn,

    dat wij twee bij elkander zijn".