• De politieke narena

    Onlangs was ik nog eens in het Paleis der Inflatie, mijn oude merkgever. Het was bijna 14 jaar geleden of langer dan ik er ooit rond hing.

    Op school stond ik altijd met een voet op straat, het leger lag me niet en 24 jaar politiek heeft me enkel grijzer gemaakt. Als uk, denk ik, nog het best, tot ze mij de stuipen op het lijf joegen of wat er moest voor doorgaan.

    Nu was ik elders in Brussel om een verdrinkende koe van de leugen nog te proberen redden, maar mijn kalfschap eendachtig, voorspelde ik ook een schrapje in mijn wereld.

    Bezocht de Engelse boekhandel naar regelmatige gewoonte en verschafte me, na een vertellenlange wandeling, daarna per badge toegang tot de politieke narena, het half-bont, waar geen zaagmeel te zien is en nog minder in hoofden voorkomt. Pst!piste! Aldus een streekstalmeester.

    De telefooncellen zijn nog altijd met een bel aan. De media beschikt er thans over betere, technische kunstjes. Ook de koffiekamer is gemoderniseerd, warme sanitair en grote handdoeken zijn afgeschaft en vervangen door doekjes, zodat men zichzelf beter voor het lapje kan houden.